يك اشكال باقى ماند و آن اينست كه نام صاحب‌ترجمه در جميع موارد استعمال آن نظما و نثرا در عموم عبارات مؤلّفين و در اشعار شعراء معاصرين او بنحو كلّى غيرمنصرف استعمال شده است « 1 » ، امّا در شعر واضح است كه خود وزن عروضى كلمه ( در غير موارد كه ضرورت شعر اقتضاى تنوين نمايد ) حاكى است كه غير منوّن استعمال شده مثل اين بيت عمارهء يمنى از جملهء قصيدهء « 2 » : احبّ شاور اخلاصا و عترته * * و هل عمارة فيكم غير عمّار و ايضا « 3 » ما غاب شاور عن دست حللت به * * و الشّبل يحمى عرين الضّيغم الضّارى و ايضا « 4 » منها الجميل الّذى ابقيت سيرته * * فى آل شاور حتّى سار كالمثل و ايضا « 5 » و هل بعد عبّادان تعلم قرية * * كما قيل او مثل اين شاور يعلم و ايضا « 6 » اصبح الكامل بن شاور ذخرا * * لأبى الفتح سيّد الوزراء و مثل اين بيت عماد كاتب اصفهانى از جمله قصيدهء در مدح اسد الدّين شيركوه « 7 » : من شرّ شاور انقذت العباد فكم * * و كم قضيت لحزب اللّه من ارب

--> ( 1 ) مگر در كتاب الرّوضتين كه در تضاعيف آن كتاب اين كلمه غالبا منصرف استعمال شده ولى چون طبع اين كتاب نسبة سقيم و داراى اغلاط و اشتباهات كثيره است بظنّ غالب اين فقره نيز نتيجهء « اصلاح » خود طابع بايد باشد نه تحرير اصلى مؤلّف ، ( 2 ) ديوان عمارهء يمنى ج 1 ص 257 ، ( 3 ) ايضا ص 256 ، ( 4 ) ايضا ص 132 ، ( 5 ) ايضا ص 133 ، ( 6 ) ايضا ص 159 ، ( 7 ) كتاب الرّوضتين فى اخبار الدّولتين از ابو شامهء مقدّسى طبع مصر سنهء 1287 - 1288 ج 1 ص 159 ،